Chronische maagproblemen komen bij honden regelmatig voor. Ze kunnen onderverdeeld worden in:

- Gastritis
- Outflow obstruction
- Tumoren
 

Gastritis
Gastritis is een ontsteking van de maag. Chronische gastritis kan verschillende vormen hebben, onder andere: 

- Plasma/lymfocellulair:
  Er is een ontsteking in de maagwand, waarbij deze witte bloedcellen de overhand hebben. Het is een reactie van het
  immuunsysteem op materiaal dat zich in de maag bevindt. Welk bestanddeel in het voedsel dit precies is, is vaak niet
  goed te achterhalen.
- Eosinofiel:
  Een ontsteking dier vergelijkbaar is met de plasma/lymfocellulaire. Eosinofielen zijn ook witte bloedcellen. Deze vorm is
  zeldzaam en de achterliggende oorzaak is niet goed begrepen.
- Atrofisch:
  Dit is een eindstadium van andere vormen van gastritis of andere aandoeningen van het maagslijmvlies, waarbij het
  slijmvlies zodanig beschadigd is, dat het maagzuur de onderliggende lagen van de maagwand aantast en hierbij “gaten” veroorzaakt.
- Hypertrofisch:
  Reactie waarbij locaal of diffuse verdikking van het maagslijmvlies optreedt. Dit kan een obstructie van de maaguitgang geven
  (zie outflow obstruction).

Verschijnselen
Braken van voer, slijm of gal. Vermageren, soms ook diarree, pica (alles eten, denk aan gras, stenen etc), buikpijn. Meestal treden de verschijnselen niet continue op, maar in pieken.

Diagnostiek
De definitieve diagnose kan uitsluitend gesteld worden door pathologisch onderzoek van kleine stukjes maagslijmvlies. Om deze te verkrijgen wordt en onder narcose en video-endoscopie uitgevoerd. Hierbij wordt een lange slang, waaraan een camera bevestigd is, in de maag gebracht. Het slijmvlies kan zo bekeken worden en vervolgens worden er met een klein tangetje stukjes weefsel (1-1mm) verwijderd. Deze worden opgestuurd naar een patholoog, waar er hele dunne plakjes van worden gesneden, die onder de microscoop onderzocht worden.

Therapie
Is afhankelijk van de oorzaak en ernst van het probleem. Met een speciaal dieet en al dan niet medicatie is het probleem in veel gevallen goed onder controle te krijgen. Volledig genezen doen de meeste patiënten niet, ze zullen de rest van het leven behandeling nodig hebben (al dan niet met tussenpozen).

Outflow obstruction
Dit is een obstructie van de uitgang van de maag, waardoor het voedsel de dunne darm niet in kan en de dieren gaan braken.
Er bestaan verschillende vormen:
- Maagtorsie (zie ook het artikel "Maagtorsie en dilatatie bij de hond"):
  Dit is een draaiing van de maag, waardoor de uitgang afgesloten wordt. Dit geeft echter zeer acute problemen en is geen
  oorzaak van chronische maagproblemen.
- Corpus alienum:
  Een vreemd voorwerp in de maag (sokken, riemen, ballen,….). In veel gevallen zal het voorwerp de dunne darm ingaan
  en daar een verstopping veroorzaken, dit geeft acute problemen die vrij ernstig zijn. In enkele gevallen blijft zo’n voorwerp
  echter in de maag, waar het met tussenpozen de maaguitgang kan blokkeren en voor irritatie zorgt.
- Hypertrofie van de maaguitgang:
  Een verdikking van de maagwand, ter hoogte van de sluitspier of net iets daarvoor. Het wordt met name gezien bij dieren
  met een korte snuit, maar kan bij alle hondenrassen voorkomen. De achterliggende oorzaak is niet bekend.

Diagnostiek
Dit is heel erg lastig. Afhankelijk van de patiënt kunnen we gebruik maken van de echo, röntgen, video-endoscopie en chirurgie.

Therapie
De therapie is altijd chirurgisch.

Tumoren
Maagtumoren zijn vrij zeldzaam (1% van alle tumoren bij de hond). Het merendeel hiervan zijn adenocarcinomen, lymfomen en leiomyomen. De meeste maagtumoren zijn kwaadaardig.

Verschijnselen
Braken, vermageren, slechte eetlust, buikpijn, bloedarmoede, bloedbraken/zwarte ontlasting.

Diagnostiek
Meestal zijn de tumoren met de echo in beeld te brengen. Duidelijkheid over de aard van de tumor kan uitsluitend verkregen worden door een biopt te nemen (met een naaldje via de buikwand of tijdens een operatie).

Therapie en prognose
In de meeste gevallen wordt de tumor te laat ontdekt en is er geen therapie meer mogelijk. Soms is chirurgie mogelijk.

Voorschoten, Colette van Kan, maart 2010